Lucky Day
In 2021 keek ik bijna dagelijks uit over de fabriek.
Corona gierde door het land en alles lag stil, maar aan de overkant van het water bleven de rookpluimen opstijgen.
Mijn studio bevond zich in het Witte Theater, een oud en vervallen pand aan het Noordzeekanaal, met aan de overkant van het water; Tata Steel.
Een imposant skyline met torens, grote gebouwen, pijpen, buizen, schoorstenen en rook. Veel rook.
Soms, aan het einde van de dag, lag er een dun laagje zwart stof op mijn auto en wanneer de wind het noorden kwam rook de lucht vaak naar metaal of rotte eieren.
Het was na een zware oosterstorm in de winter van datzelfde jaar dat de sneeuw bij Wijk aan Zee zwart kleurde. De media pikten de beelden gretig op en de woorden zwarte sneeuw zongen rond in de regio. Voor veel omwonenden was de maat vol. Eerst waren er grafietregens geweest, en nu dit.
Het tij begon te keren voor de onoverwinnelijke staalgigant in IJmuiden.
Zo kwam Black Snow tot leven — als een symbolische deken dat over de IJmond hangt.
Corona gierde door het land en alles lag stil, maar aan de overkant van het water bleven de rookpluimen opstijgen.
Mijn studio bevond zich in het Witte Theater, een oud en vervallen pand aan het Noordzeekanaal, met aan de overkant van het water; Tata Steel.
Een imposant skyline met torens, grote gebouwen, pijpen, buizen, schoorstenen en rook. Veel rook.
Soms, aan het einde van de dag, lag er een dun laagje zwart stof op mijn auto en wanneer de wind het noorden kwam rook de lucht vaak naar metaal of rotte eieren.
Het was na een zware oosterstorm in de winter van datzelfde jaar dat de sneeuw bij Wijk aan Zee zwart kleurde. De media pikten de beelden gretig op en de woorden zwarte sneeuw zongen rond in de regio. Voor veel omwonenden was de maat vol. Eerst waren er grafietregens geweest, en nu dit.
Het tij begon te keren voor de onoverwinnelijke staalgigant in IJmuiden.
Zo kwam Black Snow tot leven — als een symbolische deken dat over de IJmond hangt.
Marianne woonde met haar man Tom aan de Middenhavenstraat in IJmuiden, op een industrieterrein bij de haven en vlak bij de vuurtoren. Hun huis stond tussen loodsen, kades en boten, in de directe nabijheid van de staalindustrie.
Marianne was ernstig ziek na meerdere hersenbloedingen en grotendeels aan bed gebonden. “Kaartje leggen,” zei ze toen ik vroeg wat ze nog graag deed — een manier om vooruit te kijken in een tijd waarin veel onzeker was geworden. Buiten ging het werk in de haven gewoon door. Haar leven speelde zich af in de schaduw van de industrie, verweven met een omgeving die nooit tot stilstand komt.