Jenny Venema
Jenny Venema werkt al twintig jaar bij Tata Steel. Ze geeft leiding aan een onderzoeksgroep binnen Research & Development, waar het gaat over de toepassing van staal. Hoe het wordt gebruikt, waar het grenzen raakt, wat er verandert als processen worden aangepast. Het werk is technisch, maar nooit losstaand. Veranderingen op één plek werken overal door.
Naast haar functie is ze voorzitter van een vakbond voor professionals. Die dubbele rol plaatst haar tussen beleid en mensen, tussen besluiten en gevolgen. Het betekent verantwoordelijkheid dragen zonder altijd richting te kunnen geven.
De aangekondigde reorganisatie maakt dat scherp zichtbaar.
“We staan voor de grootste technologische verandering in honderd jaar,” zegt ze, “en tegelijk reduceren we hier het personeel met veertig procent.”
Het was de voorgenomen reductie op het moment van het gesprek.
Collega’s met wie ze jarenlang samenwerkte, verkeerden in onzekerheid over hun baan. Besluiten van hogerhand landden bij haar in gesprekken die ze moest voeren, vaak zonder alle antwoorden te hebben.
“Duurzaamheid is geen snelle oplossing,” zegt ze.
Het is een proces van lange adem, waarin snijden en vernieuwen zelden gelijk opgaan.
Jenny woont in de regio. Haar kinderen groeien hier op. De fabriek is geen abstract systeem, maar onderdeel van het dagelijkse landschap.
“Ik woon hier ook met mijn kinderen,” zegt ze.
Wat binnen de poorten gebeurt, stopt daar niet.
Haar positie is daardoor onvermijdelijk gespannen. Ze staat er middenin — tussen ambitie en beperking, tussen betrokkenheid en twijfel.
Niet om afstand te nemen, maar omdat afstand hier geen optie is.