Ben Vermeer
Ben Vermeer groeide op in IJmuiden. Sinds zijn zesde woonde hij er. Bijna twintig jaar geleden vertrok hij, maar als vastgoedbeheerder is hij nog altijd dagelijks in de regio te vinden. Hij beheert meerdere panden in IJmuiden. “Ik ben altijd verbonden gebleven.”
Ook zijn familie is nauw met de haven verbonden. Zijn vader, ook Ben, had in 1973 een autobedrijf aan de Willembeeksweg en was later vaak te vinden in een loodsje in de haven, waar hij aan auto’s sleutelde. In IJmuiden kenden veel mensen hem. “Een markante persoonlijkheid,” zegt Vermeer.
Hij herinnert zich een tijd met meer oude gebouwen en ambachten. De VICO-visconservenfabriek, andere industriële panden die inmiddels verdwenen zijn. Op zijn tiende werd Hoogovens meer dan alleen de fabriek aan de horizon. Zijn opa werkte in de haven. “Die ervaring is wel anders geworden sinds het in buitenlandse handen is.”
Op zijn negentiende ging hij in Oud-IJmuiden wonen. “In die achterbuurt.” Jarenlang was het geen gewilde plek. Inmiddels ziet hij hoe het verandert. “Nu wordt het de juppenwijk van Velsen.”
Zijn huurders zijn hoofdzakelijk bedrijven die hier gevestigd moeten zijn. Daarnaast verhuurt hij enkele panden aan kunstenaars. Zij waarderen de rauwheid van de haven.
“Die voedt hun creativiteit.”
Over Tata Steel wordt lokaal anders gesproken dan landelijk, zegt hij. Er is kritiek op vervuiling, maar hij wijst ook op wat er in de afgelopen dertig jaar is verbeterd. Het gebied leeft al een eeuw van de industrie.
Hij hoopt dat het hier uiteindelijk mooier wordt dan men in 2026 verwachtte.